“DI LAGI ko borikat.”

“Saba diha,” ingon ang kontraktor samtang gahubo sa iyang pantalon. “Unsa man diay ka.”

Nairita ang kontraktor sa tubag sa dalaga nga naglingkod sa tumoy sa higdaanan dinhis iyang kwarto, Room 359. Buot pa unta niyang istoryahon usa kaysa diretsog darok. Mas nindot man gyud nang palamian usag gamay. Iya ra gung gipanguta kung bag-ohay pa ba siyang namorikat. Buot unta niyang bitkon kay ingon man gud tong bugaw nga birhen pa kuno ni. Unsa bang tubagon man hinoon siyag yaga-yaga.

“Basta dili ko borikat.”

Letse ni ay, huna-huna pas kontraktor. “Unsa lagi ka?” Nisaka ang tingog sa kontraktor. Niinit og samot iyang ulo. Nibukal ang gin sa iyang dugo. Letse ning bayhana, gihagit gyud ko ay. Gusto niyang dapatan. Pero gapugongpugong lang siya kay maka-isplikar na sab siya aning Kalay, ang iyang suki sa Kamagayan. Maayo raba kaayo ni niya. Kani gani ron, ma-o pay pagtawag niya, wa damtig singko minutos, nanuktok dayon sa iyang kwarto dinhi sa hotel. Murag instant mami. Kung iya ning hilabtan unya mupalag, di na nya siya matagaag nindot sunod. Nindota raba aning gipada sa iya ron, haskang humota. Ang nakaapan lang kay imbes iya na untang gipatuwad, iya na man hinuong gikalalis kung borikat ba siay o dili. “Kung di ka borikat, unsa man ka? Birhen sa Regla?”

“Dili.”

“Santa sa kwaresma?”

“Dili.”

“Si Santa Filomena?”

“Dili.”

“Si Santa Klaralaroylaroy?”

“Dili.”

Nibuhakhak ang kontraktor. “Kung di ka borikat, di sab ka santa, unsa man diay ka?”

“Anghel.”

“Anghel! Anghel sa imong mata!” Na nayabag na. Unsa man diay ning gihatag ni Kalay  nako. Nakahunahuna ang kontraktor nga tawgan niya sa cellphone ang bugaw sa Kamagayan kung nganong nagpada og buang dinhi sa hotel. Bi atong tawgan.

“Ayaw.”

Nakurat ang kontraktor. “Unsay ayaw.”

“Ayaw tawgi si Kalay, wa siyay labot ani. Og dili ko buang.”

Nanglimbawt ang balhibo sa kontraktor kung nganong nakabasa ang iyang kuyog sa iyang gihuna-huna. Nayabag na gyud. Gihapuhap niya ang nagbutod niyang tiyan. Nirason ang kontraktor nga basin hubog ra siya. Hubog ra siguro ko.

“Dili pa ka hubog. Nakainom lang,” ingong ang babay, nga sa panan-aw sa kontraktor murag nipahiyom. Nakasimhot siyag pangalimyon sa kalachuchi. Iyang gitutokan ang babay. Bawg nig pilok og ang mga mata murag lumboy. Puti pa kaayong kalimutaw. Hamis kaayog nawong, murag nagsiga, bisan pa sigurog walay makeup. Talinis ug suwang, nindot kaayong ingkibon. Sa iyang tumo-tumo, mga trese o kwatorse anyos pa siguro apan ang lawas murag maayo na kaayong pagkahulma. Klaro kaayo sa piot niyang blouse og miniskirt. Wa siya gatuo nga ingon-ani kanindot ang musulod sa iyang kwarto rong gabhiona. Napukaw og balik ang biga sa kontraktor, bahala nag maguwang lang nig gamay sa iyang kinamaguwangan.

Nilingkod ang kontraktor sa higdaanan ug nikab-ot kay buot niyang haploron ang buhok sa babaye, nga tungod sa kataas nitandog na sa matress. Bahala nag luag nig turnilyo basta lami.

“Ayaw.” Nibarog ang dalaga ug nagpalayo. “Wa ka kadungog sa akong giingon ganina?”

“Nga unsa, nga dili ka buang?”

Nikatawa ang babay. Dakong kahibulong sa kontraktor kay nilanog man ang kwarto, murag ang lanog kung naa sulod sa basilika. Di man ingon-ani ang buhakhak niya ganina.

“Kataw-anan ka noy. Apan wala kay hinungdan, dubok ang imong kalag. Ang mga tawo nga sama nimo, kinhanglan papason ning kalibutan, kinhanglang silotan.”

Naglibog na sab ang kontraktor kung mahimoot ba siya o mapungot ba og samot. “Nanghulga ka? Unsa-on man ko nimo, patyon? Patyon sa kalami?” Nibuhakhak siya, apan walay lanog.

“Kung ma-o kana imong gusto.”

Gibunlot sa babay ang kontraktor sa iyang abaga ug gibalibag siya sa matress. Wa kalihok ang kontraktor, nakurat kay sa kanipis sa iyang braso kusgan man kaayo, murag ang ilang foreman sa construction site nga nibira niya adtong niungot siyas imburnal. Human siya gipahayang, nipatong ang babay niya nga karon ga-panty na lang, nagpiyong-piyong samtang gidat-olan iyang tiyan, nagyamyam og, sa pandungog sa kontraktor, Latin. Naglisod og ginhawa ang kontraktor.

“Ma-o ni imong gusto ha?”

“Oooo,” tubag pas kontraktor.

Nibag-id ang babay samtang gitangtang niya ang butones sa iyang blouse. “Ingon-ani?”

“Ooooo.” Nikab-ot ang kontraktor, buot mugakos sa babay nga karon ga-ikid-ikid sa iyang atubangan. Gisubay niya ang strap sa bra padulong sa buko-buko. Dakong kahibulong niya sa iyang nahikapan. Adunay ga bugdo. Di man sab hubag, murag gipili-pilo nga panyo. Iyang gihimos. Adunay gasiwil, hamis, murag nagpilit nga buhok. Murag…

“U-unsa man ni?!” Nagkurog ang tingog sa kontraktor nga nangutana.

“Gusto-ka mutan-aw?” Gitangtang sa babay ang iyang strap. Nilugwa ang iyang dughan atubangan sa simod sa kontraktor. “Kini?”

“Dili kana.” Nagkurog, gihikap niya ang likod sa babay. Gisubay niya ang punuan nga murag niturok gikan sa iyang buko-buko, daw hitas-on og pad. Balhibuon kini, sama sa pako sa iyang sunoy.

“Mutubo pa na,” ingon ang babay, dayon hawid sa duha ka kamot sa kontraktor.

“Unsa man ka?” Nadat-ogan sa kakulba ang kontraktor. Wa na siya masayod sa iyang buhaton. Nisuway pagbunlot ang kontraktor apan walay bawt iyang kusog sa batan-ong babay sa iyang atubangan. “Unsa man ka!”

“Wa gyud ka maminaw ganina no.”

Samtang gasigeg bunlot ang kontraktor, nagkabug-at ang babay nga nagpatong karon sa iyang dughan. Nagkabug-at. Sigeg syagit ang kontraktor apan ang iyang tingog wala mulanog. Nagpadayon ang ilang paglugnot, samtang nitago ang buwan sa mga panganod, nanambo.

Pagtaud-taud, nihilom. Nana-og ang babay sa katre. Gisul-ob pagbalik iyang bra, blouse, sayal og sandal. Nanudlay. Nitindog siya atubangan sa lalaking gabuy-od sa katre, gabitay ang usa ka kamot, nisulirok ang mata, gaawhang ang baba. Gipahid sa babay iyang pad sa nawong sa laki, ug napapas ang kurat sa iyang nawong, nahimong ngisi.